Otoban | Bölüm 1 (Hikaye)

shuffle

Aklıma durduk yere abuk subuk şeyler gelmeye başladı yine. Normal kafayla asla düşünmeye cesaret edemeyeceğim şeyler düşünüyorum şimdi. Siyahlıklar önümden azgın bir dere gibi tereddütsüz geçerken, gözlerimi kapatsam da bir şey fark etmeyecek gibi hissediyorum. Arada bir asfaltın hafiften bozuk bir yerinden geçmesek hareket ettiğimizi bile büsbütün unutacağım. Kafamı yasladığım cam soğuk, saçlarım alnıma yapışmış. Ağaçlar karanlıkta birbirine sokulmuş, onlar da üşüyor. Bir kış alışverişi şart oldu artık. Yağmur yağmıyor, silecekler ne zamandır açık? Arabaya bir yerden rüzgar giriyor, duyuyorum sesini, uğulduyor. Bayram namazına gidermiş gibi hissediyorum kendimi. Hem de kurban bayramı. Bilincimi kaybetmek üzereyim, bu uykudan başka bir şey, pençesine almak üzere beni. Arabayı kim kullanıyor? Aynadan şoförün yüzünü görmeye çalışıyorum. Karanlık. Haydaa gözümü açmayı unutmuşum da ondan karanlık. E bizim Hikmet bu. Onun çocuğu olmamış mıydı ne işi var burada? Vallahi pes doğrusu.